Hydroizolacja rzadko zawodzi na środku tarasu. Problemy zaczynają się w detalach – przy ścianie, przy drzwiach, przy balustradzie. Woda zawsze wybiera najsłabszy punkt.
1. Połączenie balkon–ściana
Hydroizolacja pozioma musi być wywinięta na ścianę minimum 15 cm powyżej poziomu wykończenia. Brak ciągłości w tym miejscu prowadzi do podciekania wody pod elewację i zawilgocenia przegrody.
- stosowanie taśm uszczelniających w narożnikach,
- zabezpieczenie listwą dociskową,
- połączenie z izolacją pionową ściany.
2. Próg drzwi balkonowych
To jeden z najbardziej newralgicznych punktów. Zbyt niski próg lub brak prawidłowego uszczelnienia powoduje wnikanie wody do wnętrza budynku.
- zachowanie odpowiedniej różnicy poziomów,
- zastosowanie systemowych profili progowych,
- ciągłość izolacji pod ramą drzwiową.
3. Obróbki blacharskie i krawędzie
Obróbki powinny odprowadzać wodę poza lico elewacji. Źle zamontowany profil okapowy powoduje podciekanie i degradację warstw wykończeniowych.
4. Dylatacje
Balkon i taras pracują termicznie. Brak szczelin dylatacyjnych prowadzi do pęknięć okładziny i rozszczelnienia warstw izolacyjnych.
- dylatacje konstrukcyjne należy przenieść na warstwę wykończeniową,
- stosować elastyczne profile dylatacyjne,
- unikać „zalewania” szczelin zaprawą.
5. Przejścia balustrad
Mocowanie balustrady przez warstwę hydroizolacji bez odpowiedniego uszczelnienia to częsta przyczyna przecieków. Najbezpieczniejsze są systemy montowane do czoła płyty lub z użyciem tulei uszczelniających.
6. Przejścia instalacyjne
Odwodnienia, wpusty i inne elementy instalacyjne muszą być kompatybilne z systemem izolacji. Niedopasowane komponenty prowadzą do nieszczelności.
7. Zasada praktyczna
Powierzchnia balkonu może być wykonana poprawnie, ale jeden niedopracowany detal wystarczy, aby po kilku sezonach pojawiły się zacieki. W hydroizolacji to detale decydują o trwałości całego systemu. Opracowanie redakcyjne.
